Venus in Fur

afroditi (18 of 111)

Η Αφροδίτη με τη γούνα

Η Παράσταση

Η «Αφροδίτη με Γούνα» (Venus in Fur) του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Άιβς (David Ives), είναι η νέα παραγωγή της εταιρείας «ΘΕΑ.ΜΑ.» (Θέατρα Μακεδονίας). Ένα σύγχρονο έργο που παρουσιάζεται ανελλιπώς από το 2010 στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο με εξαιρετική επιτυχία, γνωστό επίσης και από την κινηματογραφική μεταφορά του Ρομάν Πολάνσκι. Το έργο χαρακτηρίζει η αριστοτεχνικά δοσμένη εναλλαγή του δραματικού και του χιουμοριστικού στοιχείου, υπογραμμισμένα από τον ερωτισμό και τα παιχνίδια εξουσίας των δύο φύλων που ο Άιβς παρουσιάζει σε όλες τους τις εκφάνσεις. Πρωταγωνιστεί ο Στράτος Τζώρτζογλου και η Vanessa Barré. Την σκηνοθεσία και τη μουσική υπογράφει ο Kωνσταντίνος Αθυρίδης, τα κοστούμια και τα σκηνικά ο Αθανάσιος Κολαλάς. Το έργο έκανε πρεμιέρα στις 19 Ιανουαρίου στο Θέατρο Αριστοτέλειον και οι παραστάσεις συνεχίστηκαν μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου.

Το Έργο

Ο Τόμας Νόβατσεκ έχει γράψει και πρόκειται να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα «Η Αφροδίτη με Γούνες» του Λέοπολντ φον Ζάχερ Μαζόχ από το οποίο προέκυψε ο όρος Μαζοχισμός. Μετά από μία εξοντωτική ημέρα γεμάτη οντισιόν, ο Τόμας Νόβατσεκ δεν έχει βρει ακόμα την κατάλληλη ηθοποιό για το ρόλο της Βάντα φον Ντουνάγιεφ. Ενώ είναι έτοιμος να φύγει, ξαφνικά εισβάλλει η νεαρή ηθοποιός Βάντα Τζόρνταν. Η συνέχεια της πλοκής προσφέρει στον θεατή μία αλληλουχία κωμικών ανατροπών, μια καταπληκτική κορύφωση και ένα απρόσμενο φινάλε.

Οι ρόλοι

Τόμας Νόβατσεκ, ο σκηνοθέτης-θεατρικός συγγραφέας

Βάντα Τζόρνταν, η ηθοποιός

Σκηνικά – Κοστούμια

 Τα σκηνικά και τα κοστούμια έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις περιοδείας.

 Τεχνικές απαιτήσεις

 Το θέατρο πρέπει να διαθέτει τον στάνταρ θεατρικό φωτισμό, κονσόλα ήχου με ηχεία, 1 μικρόφωνο και να  υποστηρίζει back projection video.

ΠΑΙΖΟΥΝ

Στράτος Τζώρτζογλου

Vanessa Barré

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο                                                  David Ives

Σκηνοθεσία / Επιμέλεια κειμένου   Κωνσταντίνος Αθυρίδης

Μετάφραση                                          Vanessa Barré

Σκηνικά / Κοστούμια                         Αθανάσιος Κολαλάς

Μουσικές συνθέσεις                           Κωνσταντίνος Αθυρίδης

Σχεδιασμός Φωτισμού                       Χρήστος Γιαλαβούζης

Υπεύθυνη Παραγωγής                       Εύη Μποκοβού

Φωτιστής / Ηλεκτρολόγος                Κώστας Μιχαλέλης

Video                                                      Βούλα Σιδερίδου Multimotion

                                                                 Σμαρώ Αγγελακοπούλου

Παραγωγή                                            ΘΕΑ.ΜΑ. (θέατρα Μακεδονίας)

afroditi (71 of 111)

afroditi (63 of 111) afroditi (34 of 111) afroditi (19 of 111)  afroditi (12 of 111)

H Aφροδίτη με Γούνα (Venus in Fur) του Ντέιβιντ Άιβς (David Ives) είναι ένα σύγχρονο θεατρικό έργο για δύο άτομα που έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη το 2010. Πρόκειται για ένα ‘’έργο μέσα σε έργο’’. Το έργο χαρακτηρίζει η αριστοτεχνικά δοσμένη ισορροπία και εναλλαγή του δραματικού και του χιουμοριστικού στοιχείου, υπογραμμισμένα από τον ερωτισμό, τις σχέσεις και τα παιχνίδια εξουσίας των δύο φύλων που ο Άιβς μας παρουσιάζει σε όλες τους τις εκφάνσεις.

Ο Τόμας Νόβατσεκ, έχει γράψει και πρόκειται να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο με τίτλο ‘’Η Αφροδίτη με Γούνα’’, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λέοπολντ φον Ζάχερ Μαζόχ, που ενέπνευσε και έδωσε την ονομασία του στον όρο Μαζοχισμό.

Μετά από μια εξοντωτική ημέρα γεμάτη οντισιόν, ο Νόβατσεκ διαμαρτύρεται στο τηλέφωνο για τις ατάλαντες ηθοποιούς που πέρασαν για τον γυναικείο ρόλο της Βάντα φον Ντουνάγιεφ. Καμία δεν αξίζει να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θεατρικό του. Είναι έτοιμος να φύγει, όταν ξαφνικά εισβάλλει η νεαρή ηθοποιός Βάντα Τζόρνταν.

Αρχικά, η Βάντα φαίνεται να έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που απεχθάνεται ο Τόμας, αλλά τελικά τον πείθει όχι μόνο να την δοκιμάσει αλλά και ο ίδιος να παίξει τον ρόλο του Σεβέριν φον Κουσέμσκι κατά τη διάρκεια της περίεργης αυτής οντισιόν. Σταδιακά μένει έκπληκτος και μαγεμένος από τη μεταμόρφωσή της. Η ηθοποιός, όχι απλά ταιριάζει απόλυτα, αλλά φαίνεται να έχει μελετήσει το έργο εξονυχιστικά και να γνωρίζει όλους τους διαλόγους. Καθώς διαβάζουν το κείμενο αρχίζουν να παρασύρονται από την ιστορία και τους ρόλους, μέχρι που η φαντασία μπλέκεται με την πραγματικότητα και οι ισορροπίες αντιστρέφονται. Ο Τόμας καταλήγει να εξουσιάζεται εντελώς από την Βάντα, ακριβώς όπως συμβαίνει και στο έργο του Ζάχερ-Μαζόχ, προσφέροντας στον θεατή μία καταπληκτική κορύφωση και ένα απρόσμενο και ανατρεπτικό φινάλε.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ DAVID IVES ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ.

Τι θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό από το να παίζεται το έργο μου η Αφροδίτη με τη γούνα στο σπίτι του Διόνυσου, της Αφροδίτης και των Βακχών; Ετσι και αλλιώς, μάλλον κάπου υπάρχει μια «θεά» στο έργο. Μια θεά τουλάχιστον, που κρύβεται και στοιχειώνει τη δράση του. Γίνονται αναφορές στις Βάκχες του Ευριπίδη κατά τη διάρκεια του έργου, πράγμα διόλου τυχαίο, εφόσον υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ του σπουδαίου κλασσικού κειμένου και του Venus Im Pelz του Λεοπόλδου φον Ζάχερ-Μάζοχ, από το οποίο άντλησα υλικό για το θεατρικό μου.

Αγαπούσα πάντα και με συνέπαιρναν τα έργα του αρχαίου αθηναϊκού θεάτρου. Η πληρότητα της πλοκής, ο ωκεανός των συναισθημάτων, το μίγμα της ποίησης και καθημερινου ρεαλισμού, η αμεσότητα του δράματος – όλα ασκούν ακόμα μαγεία μέσα μου. 

Στην πραγματικότητα, πριν είκοσι χρόνια έμαθα αρκετά ελληνικά για να μπορώ να διαβάζω Ευριπίδη στο πρωτότυπο κείμενο – μόνο που η ζωή με προσπέρασε, έτσι ώστε έμεινα με λίγα μόνο απομεινάρια  εκείνων των ελληνικών. Είναι ένα από τα σχέδια μου όταν γεράσω να επανέλθω στα ελληνικά και να τα ξαναμάθω ώστε να μπορώ να “ξανα-επισκεφτώ” τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο και φυσικά τον Ευριπίδη. Θέλω ελπίζω ότι οι τρεις τους – αλλά και οι Θεοί, ειδικά ο Διόνυσος- θα δουν με αγάπη  το έργο μου και ειδικά αυτήν την παραγωγή. 

Ίσως ο κι Αριστοφάνης να ξεπροβάλει χαμογελαστός από το βάθος για να δει τι παίζεται στη σκηνή απόψε.

Μέχρι τότε, Ηail Αφροδίτη!

David Ives

 

Thomas Novachek is the writer-director of a new play opening in New York City; this play-within-the-play is an adaptation of the 1870 novel Venus in Furs by the Austrian author Leopold von Sacher-Masoch and happens to be the novel that inspired the term “masochism”. The play begins with Novachek on the telephone lamenting the inadequacies of the actresses who have showed up that day to audition for the lead character, Wanda von Dunayev. Suddenly, at the last minute, a new actress, Vanda Jordan, bursts in. At first it’s hard to imagine that she will please this very particular and exasperated writer/director: She’s brash, vulgar and unschooled. But she convinces him to let her audition for the part of Wanda, with the director/writer reading the part of Severin von Kushemski.[11][13] Much happens during this dynamic reading, as lightning flashes and thunder crashes outside. Vanda shows astonishing insights into the novel and her character, and she performs what is in effect a terrific audition. They both become caught up in the characters they are reading. The balance of power is reversed, and the actress establishes dominance over the director, which is similar to what occurs in the novel.

afroditi (9 of 111)

A Note from DAVID IVES according to the Greek Theatrical Performance

What could be more fitting than that my play Venus In Fur should be performed in the home of Dionysus and Aphrodite and the Bacchae? After all, there is a “goddess,” if you will, in the play. At least, a goddess lurks in the text and haunts the play’s action. Euripides’ play The Bacchae is even mentioned in the course of the play, and it is not by accident, for there are many similarities between that great work and Leopold von Sacher-Masoch’s novel Venus Im Pelz, which I drew on for the play. 

I have always loved and been fascinated by the works of the ancient Athenian theatre. The starkness of the plots, the ocean of emotion, the mix of poetry and everydayness, the directness of the drama – all exert their magic on me still. In fact, twenty years ago I learned enough Greek to read Euripides in the original – only to have life overtake me, so I am left with only scraps of Greek. It’s one of my planned projects for old age to go back to Greek and re-learn it so that I can visit Sophocles and Aeschylus and, of course, Euripides. I can only hope that the three of them – and the gods, Dionysus perhaps especially – will look kindly on my work and on this production. Perhaps Aristophanes will even poke his head in at the back to see what’s on the boards. 

In the meantime – hail, Aphrodite!

DAVID IVES

 

 

 

«Η Αφροδίτη με τη γούνα» του Λεοπόλδου φον Ζάχερ Μαζόχ, όπου παρουσιάζεται ανεπιτήδευτα η σύνδεση έρωτα, ωμότητας και πάθους.

Σχέσεις εξουσίας και υποταγής, ηδονή που συντροφεύει την ταπείνωση, ο έρωτας που συνδέεται με την βαρβαρότητα. Και μέσα σε όλα αυτά, η συμβολικά αυστηρή τιμωρία της θεάς για τόσους αιώνες ύβρεων απέναντι στη γυναίκα και σεξιστικής μεταχείρισής της από τους διάφορους λογοτέχνες και καλλιτέχνες εν γένει.

Έχοντας πολλά ανάλογα στοιχεία, θυμίζει αρκετά έργα του Ντε Σαντ και άλλων ελευθερίων συγγραφέων, με τους σπιρτόζικους διαλόγους, την θεοποίηση του ωραίου και της ελευθερίας του σώματος, όπως επίσης τις φιλοσοφικές ή κοινωνιολογικές αναλύσεις.

Η σύγχυση των ορίων μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, το παιχνίδι κυριαρχίας και υποταγής, το παράξενο και κοινωνικά αντισυμβατικό, η διαστροφή, τα ακραία πάθη και οι σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Οι ρόλοι (άνδρα/γυναίκα, κυρίαρχου/υποταγμένου, αρσενικού/θηλυκού, διευθυντή/υπαλλήλου) εναλλάσσονται εύσχημα και αριστοτεχνικά μεταξύ των δύο και μοναδικών προσώπων, με το λόγο να αποτελεί την κύρια κατευθυντήρια γραμμή και τη λεκτική αναμέτρηση να ανάγεται σε μια τεχνική άσκησης γοητείας και ολοκληρωτικής κατάκτησης του αντιπάλου (ή του αντίθετου φύλου;).

Μέσα από τις εικόνες του, το άγαλμα της Αφροδίτης παίρνει «σάρκα και οστά» και η Γυναίκα παίρνει τη μορφή Θεάς. Ο Διόνυσος, ο θεός της μέθης, της απελευθέρωσης των πιο άγριων ενστίκτων, της καταπάτησης του μέτρου και του λογικού, η θεότητα του ζωώδους είναι εδώ και αντανακλάται στη γούνα που φορά η θεά Αφροδίτη (χωρίς να ξεχνάμε και τις αναφορές στις «Βάκχες»).

 

Η ερωτική πάλη των φύλων 

Στο βιβλίο παρακολουθούμε την ερωτική σχέση του νεαρού Σεβερέν φον Κουζίμσκι, άεργου, καλλιεργημένου, γοητευτικού γαιοκτήμονα, με την εικοσιτετράχρονη χήρα, Βάντα ντε Λβοβ. Στο μυαλό του ήρωα, που έχει εμμονή με τον διάσημο πίνακα του Τιτσιάνο, Η Αφροδίτη με τον καθρέφτη (1555) η εικόνα της όμορφης χήρας κι η εικόνα της Αφροδίτης του Τιτσιάνο (ή, αλλιώς, της Αφροδίτης με τη γούνα) ταυτίζονται.

Ο Σεβερέν φαντασιώνεται την Βάντα στο ρόλο της πανέμορφης, ψυχρής, αυταρχικής Αφροδίτης, δηλαδή μιας γυναίκας ανίκανης να νιώσει αγάπη ή συμπόνια κι αφιερωμένης στο κυνήγι της ηδονής. Την παρασύρει σ’ ένα παιχνίδι ψυχολογικής και φυσικής βίας, ξυπνώντας μέσα της την επιθυμία για επιβολή. Σταδιακά και με δική του παρότρυνση μετατρέπεται σε πιστό υπηρέτη της εκχωρώντας της το δικαίωμα να αποφασίζει για οτιδήποτε τον αφορά, να τον κακοποιεί ψυχολογικά και να τον βασανίζει σωματικά. Οι ήρωες υπογράφουν ένα συμβόλαιο σύμφωνα με το οποίο η Βάντα έχει απόλυτη εξουσία πάνω στον Σεβερέν. Είναι μια μορφή σκλαβιάς που το θύμα απολαμβάνει περισσότερο από τον θύτη, θεωρώντας ότι είναι ο μόνος τρόπος τόσο για να αποδείξει την ένταση του έρωτά του, όσο και για να αναγκάσει την σύντροφό του να δεθεί συναισθηματικά μαζί του.

Ο Σεβερέν ομολογεί στην Βάντα ότι ζει επιτέλους την φαντασίωση που του πρωτοδημιουργήθηκε κατά την εφηβεία του, όταν η θεία του –μια εντυπωσιακή, σκληρή γυναίκα–, τον τιμώρησε για την αγενή του συμπεριφορά, δένοντάς τον, με τη βοήθεια δύο υπηρετριών, και στην συνέχεια μαστιγώνοντάς τον. Καθόλη την διάρκεια της σκηνής που σημάδεψε ψυχολογικά τον νεαρό, η θεία-τιμωρός φορούσε μια υπέροχη γούνα.

Για τον Σεβερέν, όπως και για τον κάθε φετιχιστή, αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η αναπαραγωγή της ερωτικής εμπειρίας ή της φαντασίωσης, με τα αντικείμενα που την πλαισιώνουν, δηλαδή το τελετουργικό καθεαυτό, και όχι ο ερωτικός σύντροφος. Ο μαζοχιστής, επιπλέον, μετατρέπει τον εαυτό του σε αποδέκτη του θυμού που νιώθει μέσω του χειρισμού του άλλου, αφού δεν τολμά να βλάψει ευθέως ούτε τον παρτενέρ του, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, συνήθως λόγω ενοχών ή ηθικών αναστολών.

Τόσο στο βιβλίο του Μαζόχ, όσο και στην ταινία του Πολάνσκι, πίσω από τα παιχνίδια υποταγής, τον ναρκισσισμό των ηρώων, την σκληρότητα και τον εγωισμό τους, κρύβεται το ζήτημα της μάχης των φύλων, η αντίληψη περί αντιπαλότητας και ολοκληρωτικής νίκης και επιβολής του άντρα στην «επικίνδυνη» –εξαιτίας της έλλειψης πνεύματος και του ζωώδη αισθησιασμού της– γυναίκα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ

DAVIDIVES

Ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Άιβς έγινε ευρέως γνωστός από τα κωμικά του μονόπρακτα για τα οποία χαρακτηρίστηκε από τους New York Times ”Μαιτρ της μικρής φόρμας”.

Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Northwestern University και είναι κάτοχος Master Καλών Τεχνών του Yale School of Drama.

Το πρώτο του θεατρικό έργο Canvas παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη το 1972. Ακολούθησαν το Saint Freud, το ”Words, Words, Words” ,το ”Sure Thing”, το ”Variations on the Death of Trotsky”, το ”Philip Glass buys”, ”Α Loaf of Bread”, ”The Universal Language ”και το ”Ancient History”. Τα περισσότερα έργα του περιλαμβάνονται στις Ανθολογίες ”All in the Timing”, ”Time Flies” και στη συλλογή ”Polish Joke And Other Plays”.

Mέχρι το 2012 ήτανε μόνιμος συνεργάτης της New York City Center Encores! μιας σειράς από αμερικάνικα μιούζικαλ, για την οποία έγραφε δύο με τρία έργα κάθε χρόνο.

Έχει γράψει το ThePhobiaClinic”, μία ποιητική νουβέλα, η οποία εκδόθηκε το 2010, ένα βιβλίο για ενηλίκους, το ”Monsieur Eek”  του 2001, το Scrib, του 2005 και το ”Voss: HowICometoAmericaandAmHero”, ”Mostly”, του 2008.

Το έργο VenusinFurέκανε πρεμιέρα το 2010 ενώ το 2011 ανέβηκε στο Broadway με τεράστια επιτυχία. Τη θεατρική σαιζόν 2013-2014 ήταν το έργο με τις περισσότερες παραγωγές μετά από τα έργα του William Shakespeare.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘΥΡΙΔΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Αθυρίδης  στα έξι του χρόνια άρχισε μαθήματα κλασικού πιάνου με τον αρχιμουσικό και μαέστρο της Κρατικής Ορχήστρας Βορείου Ελλάδος Γιώργο Θυμή.

Από τα εφηβικά του χρόνια και για μια εικοσαετία συμμετέχει σε ροκ μουσικά σχήματα της πόλης. Το 1974 γνωρίζει το μουσικό θέατρο πρωταγωνιστώντας στα musicals The Man of La Mancha” και ”West Side Story”.

Το 1976-1981, παράλληλα με τις σπουδές του στο Οικονομικό Τμήμα του North London University στο Λονδίνο, παρακολουθεί τμήματα υποκριτικής και κινησιολογίας και συμμετέχει σε θεατρικά σεμινάρια και workshops.

Το 1983 είναι από τους συνιδρυτές του Anatolia Alumni Drama Club, με την οποία συμμετέχει σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα όπως τα  Cabaret”, ”Godspell”, ”Το Σώσε”, ”What the battler saw”,Μαύρη Κωμωδία,” ”Ταρτούφο” κ.ά. Από το 1989 έως το 1995 σκηνοθετεί και παίζει στα musicals Tommy”, Cats”, Jesus Christ Superstar”, που φιλοξενήθηκαν στο Βασιλικό Θέατρο και στο Θέατρο Κήπου.

Από το 1996 έως το 2014, ως συνθέτης κυκλοφορεί προσωπικές δισκογραφικές του δουλειές σε συνεργασία με την ερμηνεύτρια Γεωργία Βεληβασάκη, ενώ συμμετάσχει και σε πολυσυλλεκτικά μουσικά έργα.

Το 2012-2013 παρουσιάζει το μουσικό παραμύθι ”Το Μικρό Μυστικό της Ζωής,” σε στίχους της Γεωργίας Βεληβασάκη και υπογράφει τη μουσική για την παράσταση του Εθνικού ΘεάτρουΈνα καπέλο γεμάτο βροχή”.

To 2014-2015, παρουσιάζει σε παραγωγή του ΚΘΒΕ την όπερά τουAlexander The Great Rock Opera”, στο Βασιλικό Θέατρο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε συν-σκηνοθεσία με τον Γιάννη Βούρο. Το 2015 στα Θεατρικά Κουλτουροβραβεία και Βραβεία Κοινού Θεσσαλονίκης  το έργο αποσπά τα βραβεία Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερων Κοστουμιών και Καλύτερου Θεατρικού Συνόλου.

 

ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ

Ο Στράτος Τζώρτζογλου σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου του Κάρολου Κουν.  Πρωταγωνίστησε σε ελληνικές θεατρικές παραγωγές σκηνοθετών όπως οι Κάρολος Κουν, Μίνως Βολανάκης, Jules Dassin, Σπύρος Ευαγγελάτος, Ρούλα Πατεράκη, Ανδρέας Βουτσινάς, Yiannis Kokkos, Ιωάννης Σκουρλέτης – Bijoux de kant και Άντζελα Μπρούσκου, αλλά και σε κινηματογραφικές παραγωγές με σκηνοθέτες όπως οι Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Μιχάλης Κακογιάννης και Νίκος Παναγιωτόπουλος.

Συμπρωταγωνίστησε με την Catherine Deneuve στο ”365 μέρες γέννηση”  (1990) σε παραγωγή της ΝΕΤ, με την Sarah Douglas στο έργο της Λείας Βιτάλη RoastBeef στο Riverside Studio in Hammersmith στο Λονδίνο, με την Lena Endre στην ταινία OneLoveandtheOther(1994) σε σκηνοθεσία της Eva Bergman, με τον Michelle Favart στη μίνι σειράLeDernierSeigneurdesBalcans(2005), με τον Dragan Bjelogrlic στην ταινία ”Modevideo, Bog te Video” (2010) καθώς και στην ”Three Way Week” (2014) του Bruno Coppola. Έχει συνεργαστεί ακόμη με το ”Collective NY Group Theatre” στην ταινία ”The Rainbow Experiment” της Christina Kallas (2016).

Έχει τιμηθεί με το Α’ Κρατικό Βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου για την ταινία ”Πάνω Κάτω και Πλαγίως’‘ του Μιχάλη Κακογιάννη και με το Β’ Βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου για την ταινία ”Τοπίο στην Ομίχλη” του Θεόδωρου Αγγελόπουλου στο Stars de Demain στη Γενεύη.

Τη φετινή χρονιά βρίσκεται στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν με το έργο RobertoZucco”  του  Bernard-Marie Koltès, που σκηνοθετεί η Άντζελα Μπρούσκου.

ΒΑΝΕΣΣΑ ΜΠΑΡΡΕ

Η Βανέσσα Μπαρρέ είναι απόφοιτος του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ., πτυχιούχος Bachelor Ψυχολογίας και Συμβουλευτικής του Teeside University και κάτοχος Κρατικής Πιστοποίησης Δημοσιογραφίας.

Φοίτησε στο εφηβικό τμήμα της Δραματικής Σχολής Ροντίδη, εκπαιδεύτηκε στο σωματικό θέατρο (μέθοδος J. Grotowski) στη σχολή LINGUA DI CORPO και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής (τεχνική Michael Chekhov) στο Κέντρο Παραστατικών Τεχνών A4M. Έχει κάνει μαθήματα φωνητικής με την Εύη Σιαμαντά και την Julie Massino. Σπούδασε κλασσικό μπαλέτo στη Δημοτική Σχολή Χορού Μπίλλειo και modern jazz στη Σχολή της  Judith Neil.

Ξεκίνησε παίζοντας σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου, έχει συνεργαστεί με τη θεατρική ομάδα του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και υπήρξε μέλος περφόρμερ της ομάδας Alma Kalma. Έχει τραγουδήσει με μουσικά σχήματα της Θεσσαλονίκης, ενώ συμμετείχε στο 3rd Intercultural Art Dialogues στην Κωνσταντινούπολη. Το 2014-2015 ερμήνευσε το ρόλο της Ρωξάνης στις παραστάσεις του ΚΘΒΕ στη ροκ όπερα AlexandertheGreatRockOperaσε σκηνοθεσία των Γιάννη Βούρου και Κωνσταντίνου Αθυρίδη που παρουσιάστηκε στο Βασιλικό Θέατρο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Press

Link 1

Link 2

Link 3